Fijne Kerst en een gelukkig Nieuw Jaar!

Het bestuur van Alkmaar Guardians wenst jullie allemaal een gezellige Kerst, een fijne vakantie en een gezond en gelukkig nieuwjaar met veel sportieve successen! Tot in 2017!

Alkmaar Guardians H2 vs BV Amsterdam H4

Door: Sean Lindaya

G E W O N N E N. Ja ja, het mocht weer eens. Nu niet uit disrespect richting de tegenstander, alleen deze mannen kwamen met 6 man richting Alkmaar en hebben nog geen 1 wedstrijd gewonnen in de competitie. Gezien onze afgelopen wedstrijden, was de kans er natuurlijk dat wij hun de eerste overwinning zouden geven. Nou nee.

De Guardians hadden vanaf het begin afgesproken, er vol op. Full-court (door Alleen Tristan, soms hielp Sean ook), Fel verdedigen, aanvallen waar veel assists werden gegooid door de guards, en schoten door de van Santen broeders die er eigenlijk een eigen wedstrijd van maakte wie nou lekkerder schoot. En laat ik nu net WEL een keer het sheet bij mij hebben op mijn werk, inderdaad weer in de baas zijn tijd, onder het mom van ontspanning.

Volgens het sheet zou Ralph 5 driepunters hebben raak geschoten en Tristan maar…. 4! Ha! Het kleine broertje weet nog steeds niet te winnen van zijn grote sterke broer. Ahww cuddy cuddy cuddy, lieeefff.
ANYWAY, terug naar de wedstrijd waar het wel om ging. De tegenstander had eigenlijk niks in te brengen tegen Alkmaar. Het was dan ook erg mooi, dat de tegenpartij continu aan het trashtalken was. Zo vaak dat er uiteindelijk alleen maar om gelachten werd door de Alkmaarders en er dus besloten werd om te kijken of de 100 punten grens te bereiken was. Alkmaar ging lekker door en liet de tegenstander voornamelijk lekker hun ding doen.

De scheidsrechters deze wedstrijd, goed! Met name de vrouwelijke scheids volgens Lebram James. Echter is het nu niet duidelijk of hij daadwerkelijk nou de beslissingen van de scheids bedoelde of met andere zaken bezig was. Puber. De tweede scheidsrechter deed het ook goed, dit had niks te maken met een persoonlijke band die H2 met hem had. Kleine kanttekening, een charge geven midden in de no-charge zone…riiiiigghhtt.

Terug naar de 100 punten halen. Dit is uiteindelijk niet gehaald, de Alkmaarders kwamen net 12 punten te kort. Reden hiervoor was dat er de eerste paar periodes nog een coach aanwezig was en daarna niet. Ik zal geen namen noemen, hij is echtEr wel vakER als coach genoemd. Kleine kanttekening is dat de ‘Coach’ nu echt een gegronde reden had.

Deze wedstrijd hadden de Alkmaarders even nodig. Een overwinning. Na de kerst zal het team met elkaar gaan zitten om toch even de stand van zaken op te nemen en hoe de tweede helft van het seizoen aangepakt zal worden. In de wandelgangen wordt er gesproken over een coach die daadwerkelijk wel aanwezig wil en kan zijn bij de wedstrijden, dit moet echter nog bij het thuisfront besproken worden.

Eindstand van de wedstrijd, die eerder werd afgefloten omdat de tegenstander 2 man hadden die uitvielen, 88-33. 88, mooie score, ’88 was ook een mooi jaar was voor het Nederlands voetbal en werd er in dat jaar eind november een baby geboren die nu dit stuk schrijft. De laatste van 2016 waarbij ik namens heel H2 (spelende leden, trainende leden) iedereen van Alkmaar Guardians een prettige kerst wil wensen en alvast een gelukkig nieuwjaar. En wellicht zien wij elkaar tijdens het oliebollentoernooi! Of niet, dan zien wij elkaar vast wel in de sporthal!

Eindstand: 88-33
Ralph: 44 punten
Tristan: 41 punten
Sean: 3 punten
Quincy: 44 assists

Alkmaar Guardians Prijzenkast

Beste Basketballers,

Graag wil ik jullie aanmoedigen om dit jaar kampioen te worden.
Want dan kan de beker in jullie prijzenkast komen te staan.
Vanaf nu staat er een Alkmaarse toren als prijzenkast in de kantine van de Hoornse Vaart.
Tevens wil kik iedereen vragen die van de afgelopen jaren nog een beker thuis heeft staan. Deze bij Frans Bol af te geven.
Frans zorgt dan dat de beker een mooie plaats in de kast krijgt.

Groet, Frans Bol

Alkmaar Guardians (Mix J12-2) behaalt met gelijkspel de 5e plaats in de competitie.

Voor het U12-2 team wordt er tot de Kerstvakantie een competitie gespeeld, waarna er een nieuwe indeling wordt gemaakt voor de competitie na de Kerst. Zaterdag 17 december hebben we de laatste wedstrijd van het seizoen gespeeld. We stonden op de 6e plaats en hadden minstens een gelijkspel nodig & het hoger geplaatste “Onze Gezellen” moest verliezen van “Early Bird”. Het heeft lang geduurd, maar vanavond (dinsdagavond) is de uitslag daarvan bekend gemaakt op basketbal.nl.

Ik zal niet teveel woorden besteden aan de wedstrijd, maar laat het duidelijk zijn dat dit niet één van onze beste wedstrijden was. De eerste helft werd afgesloten met 2 punten achterstand en op het scorebord was 18-16 te zien. In de kleedkamer waren zowel de coach als alle spelers het erover eens dat er niet goed verdedigd was. Het fanatisme dat alle spelers de laatste paar weken hadden laten zien en wat een belangrijke reden was voor onze opmars in de stand van de competitie ontbrak tijdens de eerste helft. Er was niet alert genoeg gerebound (Sil was een positieve uitzondering) waardoor de tegenstanders bij hun schotpogingen regelmatig meerdere keren mochten aanleggen.

Alle spelers beloofden beterschap in de tweede helft en bij vlagen was het ook duidelijk dat iedereen wel degelijk probeerde om het beter te doen. Het is een wijze les dat je een wedstrijd met een goede mentaliteit moet starten en dat “de knop” niet zomaar omgezet kan worden. Tijdens een paar verdedigende acties liet Tristan zien hoe waardevol hij toch is en ook Rory kwam op een heel belangrijk moment door met een feilloze en prachtige driepunter. De laatste periode begonnen we met 3 punten achterstand en lang leek het erop dat de zenuwen zowel ons als “Mapleleave” in de tang had. Pas in de 3e minuut scoorde Michael met een driepunter de gelijkmaker. In de laatste minuut wist Mapleleave toch weer op voorsprong te komen. Gelukkig wist Sil nog een lay-up te scoren waardoor het 42-42 werd. Met nog 24 seconden te gaan kregen we maar liefst drie mogelijkheden om de winst toch nog binnen te halen, maar het lukte niet. Al met al was het zeker niet een goede wedstrijd, het was wel de spannendste van het seizoen.

Zoals ik in het begin schreef hebben we maar liefst drie dagen moeten wachten op de uitslag van “Onze Gezellen”. Nu, op dinsdagavond, is gebleken dat zij verloren hebben van “Early Bird” en daarmee zijn we één plek in de stand gestegen.

We zijn in de competitie op een prachtige 5e plaats geëindigd!

Als coach kan ik alleen maar zeggen dat ik super, super trots ben op alle spelers! Het is fantastisch wat zij individueel en als team al hebben geleerd in zulke korte tijd. Spelers, wees ook vooral trots op jezelf en stel jezelf mooie doelen voor na de Kerst. We gaan proberen er een mooie competitie van te maken.

Statistieken:
Het sheet was niet goed leesbaar, dus de puntenaantallen kan ik niet geven. Duidelijk is wel dat Kevin ons op flink wat momenten in de race heeft gehouden.

Alkmaar Guardians u18-1 vs. De Hoppers u18-1 17-12-2016

Afspraak is afspraak.

Afgelopen zaterdag was het voor onze jongens u18-1 alweer de laatste wedstrijd van het jaar 2016, het is erg snel gegaan allemaal. We zijn dit jaar vol goede moed begonnen en hebben boven (mijn) verwachting gepresteerd, we zouden hoe dan ook de kerst in gaan met een knappe tweede plaats en met volop perspectief op een mooie klassering aan het eind van het basketballseizoen. De Hoppers uit Hoorn kwamen bij ons op bezoek voor een wedstrijd die eigenlijk nergens meer om ging, het was voor ons zaak om het jaar positief af te sluiten.

Voor de tegenstander stond er schijnbaar nog wel veel op het spel want ze kwamen op volle oorlogssterkte richting Alkmaar, al tijdens het warmlopen zag het team er veel beter uit dan hun plek op de ranglijst zou doen vermoeden. Wij waren compleet, wat spelers betreft dan, Erwin kon er helaas niet bij zijn vanwege iets dat veeeel belangrijker is dan een potje basketball.

De Hoppers hadden een zeer lang team opgetrommeld, van positie één tot en met vijf hadden ze een lengte-overwicht. Het was dus de bedoeling om hun guards waar mogelijk goed onder druk te zetten en hun langste mannen uit de bucket te houden. Dat lukte opzich vrij aardig in het eerste kwart, verdedigend stonden we niet verkeerd alleen begon hun langste speler ineens drietjes te schieten, met succes, en pakte deze wedstrijd een mooie ”Double-Double” (punten en licentie). Aanvallend was het moeizaam, erg moeizaam. De lange mannen van Hoorn maakten hun bucket even lastig navigeerbaar als de kaap vernoemd naar deze mooie stad. Als we er eindelijk eens doorheen kwamen werden er makkelijke ballen gemist, afstandsschoten wilden eveneens niet door het netje. Het eerste kwart eindigde in 12-16.

Het tweede kwart moest beter, maar ging slechter. In de aanval was het nog steeds moeizaam, onder het bord konden we niet meer scoren, of we nu goed verdedigd werden of niet. In de verdediging kwamen twee veelvoorkomende problemen weer eens nadrukkelijk naar voren, gebrek aan onderlinge communicatie en het niet nakomen van gemaakte afspraken. Als de Hoppers bijvoorbeeld een simpele ‘pick&roll’ speelden werd het screen niet aangekondigd, niet gecommuniceerd over een eventuele ‘switch’ en als er dan een tegenstander ongehinderd een schotpoging mocht doen keek men met open mond naar de bal en werd er vooral niet uitgebokst voor de verdedigende rebound. Daarnaast hadden we ook nog eens de pech dat wanneer er ietsje beter verdedigd werd en er in principe slechte schoten werden afgedwongen, deze wonder boven wonder wel raak gingen. Kortom een zeer frustrerend kwart, het was rust met 19-30 op het scorebord.

De eerste helft liep dus voor geen meter, maar ondanks dat was het slechts elf punten verschil, we zijn al eerder van ver terug gekomen dus waarom niet nu? De zwakke plek van de Hoppers was inmiddels duidelijk: de guards. We spraken af dat we ze constant en fel op de huid zouden gaan zitten en gelukkig had dit in het derde kwart effect. We pakten steals, forceerden turnovers en konden daardoor eindelijk eens makkelijke scores pakken. De Hoppers raakten in paniek naarmate hun voorsprong terugliep en hun guards gooiden steeds meer ballen weg, zeker toen het dragen van de bal niet meer werd getolereerd door de arbitage. Hun lange mannen kwamen veel minder aan het spel te pas en het derde kwart wonnen we met 19-12.

Het vierde kwart ging beginnen en het stond 38-42, door keihard werken in de verdediging stonden we nog maar vier puntjes achter. We gingen door met het goede spel en kwamen halverwege het kwart eindelijk op voorsprong. Toen werd het er op of er onder in de laatste zes minuten van de wedstrijd want de Hoppers begonnen ook weer flink aan te dringen. We speelden prima aanvallen, tot vier of vijf keer aan toe drongen Luuk en/of Daniel door tot diep in de Hoornse verdediging, forceerden hun helpside, vonden de vrije man met prima passing en….. de open lay-ups werden gemist :S was het zo’n dag? Ja, het was zo’n dag.

De Hoppers wisten er af en toe nog wel eens een balletje in te gooien en pakten de voorsprong weer terug. In de laatste twee minuten moest er wat geforceerd worden, in mijn laatste time-out was de boodschap duidelijk: haal alles uit de kast, full-court man to man om snelle turnovers af te dwingen en als we de bal hebben niet te lang wachten maar zo snel mogelijk een goed schot loslaten. Misschien was het vermoeidheid, misschien de druk van het moment, maar de afspraken werden niet uitgevoerd. Waar we eerst fel op de bal verdedigden hielden we opeens een meter of drie afstand, waar we snelle aanvallen zouden spelen gingen we uitgebreid rond passen. De Hoppers haalden de eindstreep met een 51-58 overwinning.

Allereerst mijn complimenten naar de tegenstander, die gedisciplineerd speelden en uiteindelijk verdiend wonnen. Maar potverdikkeme wat speelden we bij vlagen slecht, wat zat het vaak niet mee en wat kwamen we alsnog dichtbij. Het is echt heel jammer dat we geen kans krijgen op revanche aangezien de Hoppers na de kerst niet bij ons in de A poule zitten, terwijl ze daar zeker thuis horen.

Wij moeten als team keihard aan de bak als we in 2017, met betere tegenstanders, weer boven in mee willen draaien en wellicht een gooi willen doen naar het kampioenschap. Deze wedstrijd heeft dat wel bewezen en het is beter om dat besef nu al te hebben in plaats van als het er echt om gaat. Dus ondanks het verlies hebben we het jaar toch een beetje positief afgesloten!

Fijne feestdagen alvast.

 

scores(volgens het sheet):  Daniel 16 punten, Luuk 13 punten, Luka 9 punten, Adino 6 punten, Enzo 5 punten, Bas 2 punten

Lucky number 14, DS1 – Waterland 1

Je zou maar gezegend zijn met het feit dat je met het legendarische nummer 14 mag spelen, zelf uitgekozen begin dit seizoen dat wel maar het is voor menig spelers een hele eer. Met dit nummer kan je records op je naam zetten, kent de halve wereld je en geef je zelfs een boek uit. Voor onze #14 zou het denk ik een bestseller van jewelste worden, mocht je van drama houden dan. We lopen met onze verslagen een beetje achter en zoals de ook al legendarisch Ed altijd zei: haal in! We gaan terug naar een paar weken geleden waar wij aantraden in Amsterdam tegen BV1. Op dit team moesten we 4 punten inhalen dus een overwinning zou wel heel welkom zijn. Nou was de van Hogendorphal al niet de meest geliefde sporthal bij een aantal van ons (al is het alleen maar omdat de flits bekeuringen op de weg erna toe zo duur zijn) maar na deze wedstrijd… hoeven we er gelukkig nog maar 3x heen dit seizoen. We gaan als een razende van start en alles kan en mag. Niks is ons teveel en de eerste stap is gezet. #14 kan zelfs een paar minuten meedoen zonder een paar fouten aangenaaid te krijgen dus eigenlijk zijn we allemaal best blij. Ergens onderweg ging het mis, maar waar nou precies? Misschien omdat we helemaal niks mee kregen? En vooral #14 een heleboel tegen? Misschien omdat we ons als een stel tokkies opstelden tegen de scheidsen? Of misschien wel omdat de coach van BV het nodig vond om onze topscoorder tot dat moment zo te intimideren dat je je bijna afvraagt of er wel enig hersencel in die meneer aanwezig is. Maar zoals iedereen weet: we zijn kinderen, het is maar een spelletje en de scheids is ook maar een mens…De afloop was dramatisch in alle opzichten, heeeel heeeel snel vergeten dus.  

De week erna kwam het altijd gezellige Landslake op bezoek. Bij deze tegenstander is het altijd maar de vraag of ze komen, met wie ze komen en hoeveel kwarten we spelen. Lisanne die de laatste wedstrijden heerlijk stond te schieten kon er helaas niet bij zijn en ook onze energieke wervelwind Leo moest verstek laten gaan. Even kijken hoe dat uitpakt. Landslake start zoals verwacht in een zone en daar is maar 1 remedie tegen: knallen! Denise en Sab besluiten er geen gras over te laten groeien en beginnen maar gelijk met raak schieten, kan maar gebeurd zijn. De verdediging reageert hier zowaar op en dan kunnen onze lieftallige centers ook in actie komen. Nou niet allemaal natuurlijk. #14 kent haar plaats ondertussen en neemt al snel weer plaats op de bank. Tot halverwege het 3de kwart geen vuiltje aan de lucht en basketbal is dan gewoon leuk. Dan vergeten we opeens alles wat we ervoor wel deden en komt Landslake nog even gevaarlijk dichtbij. Jeanne moet dus ook even in actie komen en zet ons weer op het rechte pad. Dit keer spelen we wel 4 kwarten en kunnen we ons optimaal voorbereiden op de bingo die avond.  

De laatste wedstrijd voor het kerstreces vindt plaats in de Narekiet. Voor menig speelster van dames 1 heeft ook deze sporthal geen beste reputatie maar de laatste jaren hebben ze wel geprobeerd de hal wat ‘vriendelijker’ te maken en de kantine is ook spotgoedkoop dus we gaan ervoor. Als wij binnenkomen loopt Waterland al fanatiek en luidruchtig warm. Of ze indruk willen maken op ons of zichzelf proberen wijs te maken dat ze misschien wel een kans maken weten we niet maar wij doen het ff kalmpjes aan in de warming up. Ietsje te relaxed kunnen we wel stellen en dus doen we de warming up gewoon nog een keer, doen we niet moeilijk over. De start van de wedstrijd is voor Anneleen die een aantal onnavolgbare bewegingen maakt en feilloos afrondt. Als iemand haar de tip geeft om ook voor haar schot te kijken antwoord ze heel koeltje met ok en schiet raak. Heerlijk toch? We spelen goede aanvallen en nog veel betere breaks. Het is gewoon genieten aan de kant. Zo erg genieten dat de tijd voorbij is voor er gewisseld is maar het mag de pret niet drukken. Spelen en coachen zonder zichtbare tijd zou toch niet meer moeten mogen. De heren in het oranje zijn ons de eerste helft best goed gezind tot grote frustratie van Waterland. Een bak aan commentaar brengt hun echter niet het gewenste effect en dan besluiten ze elkaar maar eens de waarheid te vertellen. En wij? Wij gaan gewoon lekker door hoor J #14 is zo geschrokken van het feit dat ze in het veld staat i.p.v. op de bank zit met foutenlast dat ze vakkundig de bal over de ring gooit. Omdat de rest van het team niet achter wil blijven besluiten we 5 min lang te gaan volleyballen. Echt iedereen kan het! Wat een multi-talenten zitten er eigenlijk in dames 1. We winnen ruim met 28-62 en zo zie je maar weer, het kan vriezen en 2 weken later al weer dooien. 

Woman of the match? Lastig, Juud misschien? Die de complete luchtmacht van Waterland van zich afschudde en de ene rebound na de andere wist te pakken en zo aardig wat puntjes scoorde? Of misschien wel Denise? Die heel goed luisterde naar de coach en lekkere driepunters via het linker BOVEN hoekjes scoorde? Of Anneleen, Sab en Lies die gewoon ouderwets aan het schieten waren? Of misschien wel Leo die een briljante pass van rechts achter zo in de handen van Lies op linksvoor liet belanden en daarnaast ook nog 3 loepzuivere 3 punters raakschoot onder het mom van jeetje moet ik alweer schieten? Of misschien wel Naomi en Jo die een perfecte helpsite lieten zien en er vaak goed tussen zaten. Of Cis? Die haar eigen zus tot wanhoop dreef met haar gewandel door de bucket? Of misschien wel #14, die voor het eerst dit seizoen door de scheidsrechters op waarde werd geschat en haar geen onnodige fouten aansmeerde waardoor ze gewoon kon spelen en belangrijker nog een puike verdediging liet zien! Al was de woman of the match denk ik toch Jeanne, die stiekem best van ons spel genoot en zo nu en dan een wisseltje vergat 😉

Geen trainen in kerstvakantie

Trainers/coaches

Mogelijk ten overvloede, maar in de periode van maandag 26 december tot en met vrijdag 6 januari kan er niet getraind worden.
De Hoornse Vaart is in die periode niet beschikbaar/gesloten.
Vanaf maandag 9 januari gaan de trainingen weer van start.

Alvast prettige kerstdagen en een goede jaarwisseling.

Alkmaar Guardians H2 vs. Aalsmeer H1

Door: Sean Lindaya

Wederom een partij op zondag. In het altijd mooie Aalsmeer. Sporten op zondag, waarom gaan we niet terug naar de oude tijd, toen dat verboden was. Enfin, zondag wedstrijd dan maar. Vorige week gaf ik aan dat ik hoopte op deze week een positief stuk. En dat stuk is er ook. Geen overwinning, maar wel sterke punten en zeker een heerlijke teamspirit.

Het scoreverloop was in ieder geval niet om over naar huis te schrijven, van beide kanten niet. Zo stond het na het eerste kwart op een monsterscore van jawel, het is echt zo, 7-4 voor de thuisspelende ploeg Aalsmeer. 7-4 mensen. Ik denk dat de mini’s op het veld naast ons een beter score hadden. Aalsmeer was een jonge ploeg die voornamelijk van rennen hield, Alkmaar niet. Alkmaar had dan ook het geluk dat de jonge mannen van Aalsmeer echt niks raak schoten in hun thuishal. De Alkmaarders daarentegen ook niet.

In het tweede kwart liep het even niet voor de Alkmaarders en liepen de Aalsmeerders (of is het anders?) uit. Stand op dat moment 26-12 (ofzo, sheet heb ik thuis liggen en ik schrijf dit in de baas zijn tijd). Alkmaar moest echt aan de bak, het was dat de ballen niet vielen bij de Alkmaarder. Wat wel viel, was bijvoorbeeld een elleboog (semi-bewust) tegen de neus van Sean. Nu hoor ik de verschillende lezers al denken: ‘Ja met zo’n hoogte loop je wel vaker tegen de elleboog aan. Hoezo zit jij eigenlijk op basketbal met je lengte?’ Bloedneus als gevolg. Daarnaast werden er wederom heerlijke fouten gemaakt die helaas niet allemaal gezien werden door de scheidsrechters, heerlijk zo zonder bondscheidsrechters en zonder 24-sec klok spelen. Echt een vooruit gang en bevorderlijk voor het spelletje.

Desalniettemin, wist het team van Alkmaar de wedstrijd naar zich toe te trekken door een stevig staaltje defense en werd de achterstand maar 3 punten. Dit mede dankzij een heerlijke salvo aan driepunters van Tri…RALPH van Santen. Tristan was er niet, sulletje. Ralph bracht met 4 drietjes de stand terug tot drie punten en de Alkmaarders waren terug in de wedstrijd met nog 2 minuten te spelen. En dan kom je weer tot het punt van de24 seconden klok, de tegenstander speelde hier goed mee. Want zij hoefde enkel  de bal goed rond te spelen en Alkmaar te dwingen om fouten te maken, dit gebeurde ook, echter was het na de wedstrijd, verloren met 5 punten; niet eerlijk. Er is hard gewerkt door het team en de tegenstander gaf zelfs aan dat zij dachten dat er een verlies in de laatste seconden nog zat aan te komen, mede dankzij geen 24 seconden klok was dit niet het geval.

Op papier voelt het als een verlies, net als de wedstrijd tegen Heiloo en KTC, echter het verschil met die twee andere wedstrijden, is dat er na deze wedstrijd met opgeheven hoofd de zaal verlaten kon worden. Er is keihard gewerkt en onwijs goed verdedigd en dan wordt het spelletje toch beïnvloed door het missen van belangrijke fouten en een 24 sec klok.

Ow en Erwin was Er weEr niet.

Eindstand: (geen grap, die mini’s hadden echt meer)
Aalsmeer – Alkmaar: 43-38 🙂

Racing Beverwijk u18 vs Alkmaar Guardians u18

Door: Erwin van Dijk

Een heerlijke zondagmiddag wedstrijd in de, oh zo mooie, sporthal de Walvis te Beverwijk. En dat zonder me ‘partner in crime’ Ralf (die na de verliespartij tegen The Challengers een aantal weken geleden, de wil om te schrijven was verloren)!

Racing had vorige week in Alkmaar nog verloren van ons dus die waren uit op revanche. Dat was in het eerste kwart ook duidelijk te merken. Ze kwamen erg fanatiek en fel uit de startblokken en zaten er strak op in de verdediging. We kwamen zelfs achter te staan met 2-0 tot de 4e minuut. Toen scoorde wij eindelijk onze eerste punten en was het hek van de dam. Gelijk een driepunter erover heen van Luuk en we hadden onze voorsprong te pakken. Maar zo makkelijk hoe het ging in de eerste helft vorige week was het nu een stuk spannender en ging het mooi gelijk op. Na het eerste kwart stonden we maar met 1 puntje voor, 11-12.

We waren wat traag in onze verdediging de eerste helft en daar profiteerde Racing erg goed van. Daarbij liep onze aanval ook niet vlekkeloos, mede door de strakke defense van Racing. We gingen de rust in met een kleine voorsprong van 6 punten, 20-24!

 

Het 3e kwart ging beginnen en we vlogen uit de startblokken! De afspraken die we gemaakt hadden in de rust werden gelijk toegepast en liepen uit tot een 20-34 stand. De verdediging van Racing leek gebroken. Onze defense daar en tegen stond wat strakker en zorgde ervoor dat we de voorsprong ook konden behouden.

Onze aanval liep wel lekker, tot dat Racing in een zone ging staan. We hadden hier al wel op getraind maar het aanpassen in wedstrijdverband bleek nog wat lastig. De overloading liet een aantal aanvallen op zich wachten en daardoor bleven we 4 minuten op de 34 punten hangen. De laatste 3 minuten van het 3e kwart begon de overloading te werken en zag de aanval er weer vloeiend uit. Door wat snelle passjes en goede schoten wonnen we het kwart met 8-15. Het gat was gemaakt en we hoefden nu alleen nog maar de wedstrijd uit te spelen.

Racing bleef in de zone defense staan en dat gaf ons mooi de mogelijkheid te oefenen met onze overloading. Maar we waren er nog niet. Racing gaf nog 1 keer gas in de aanval en probeerde de achterstand in te halen. Gelukkig bleven wij kalm aan de bal en namen de tijd voor onze eigen aanval waardoor de overwinning nooit in gevaar kwam. Het zorgde wel voor een leuk laatste kwart voor de toeschouwers met een score van 17-19.

Eindstand 45-60

 

Volgende week de laatste wedsrtijd van dit kalenderjaar tegen de Hoppers (#4). Beloofd een leuke wedstrijd te worden!

Jolanda Raven: Held van Alkmaar Guardians

62 waren er gistermiddag tijdens de alweer vijfde editie van de ‘Helden van Alkmaar’. 62 vrijwilligers die zich belangeloos inzetten voor één of meerdere organisaties, soms al tientallen jaren. 62 mensen die zich sinds gisteren ook ‘Held van Alkmaar’mogen noemen en een heuse medaille ontvingen uit handen van wethouder Anjo van de Ven.

En dit jaar is Jolanda Raven een van deze 62 mensen! Held van Alkmaar Guardians!

Jolanda, bedankt voor je inzet en natuurlijk gefeliciteerd!

De jaarlijkse huldiging wordt georganiseerd door de VCRA, de Alkmaarse Vrijwilligers Centrale.

image1

image2

image4