Alkmaar Guardians u18-1 vs. De Hoppers u18-1 17-12-2016

Afspraak is afspraak.

Afgelopen zaterdag was het voor onze jongens u18-1 alweer de laatste wedstrijd van het jaar 2016, het is erg snel gegaan allemaal. We zijn dit jaar vol goede moed begonnen en hebben boven (mijn) verwachting gepresteerd, we zouden hoe dan ook de kerst in gaan met een knappe tweede plaats en met volop perspectief op een mooie klassering aan het eind van het basketballseizoen. De Hoppers uit Hoorn kwamen bij ons op bezoek voor een wedstrijd die eigenlijk nergens meer om ging, het was voor ons zaak om het jaar positief af te sluiten.

Voor de tegenstander stond er schijnbaar nog wel veel op het spel want ze kwamen op volle oorlogssterkte richting Alkmaar, al tijdens het warmlopen zag het team er veel beter uit dan hun plek op de ranglijst zou doen vermoeden. Wij waren compleet, wat spelers betreft dan, Erwin kon er helaas niet bij zijn vanwege iets dat veeeel belangrijker is dan een potje basketball.

De Hoppers hadden een zeer lang team opgetrommeld, van positie één tot en met vijf hadden ze een lengte-overwicht. Het was dus de bedoeling om hun guards waar mogelijk goed onder druk te zetten en hun langste mannen uit de bucket te houden. Dat lukte opzich vrij aardig in het eerste kwart, verdedigend stonden we niet verkeerd alleen begon hun langste speler ineens drietjes te schieten, met succes, en pakte deze wedstrijd een mooie ”Double-Double” (punten en licentie). Aanvallend was het moeizaam, erg moeizaam. De lange mannen van Hoorn maakten hun bucket even lastig navigeerbaar als de kaap vernoemd naar deze mooie stad. Als we er eindelijk eens doorheen kwamen werden er makkelijke ballen gemist, afstandsschoten wilden eveneens niet door het netje. Het eerste kwart eindigde in 12-16.

Het tweede kwart moest beter, maar ging slechter. In de aanval was het nog steeds moeizaam, onder het bord konden we niet meer scoren, of we nu goed verdedigd werden of niet. In de verdediging kwamen twee veelvoorkomende problemen weer eens nadrukkelijk naar voren, gebrek aan onderlinge communicatie en het niet nakomen van gemaakte afspraken. Als de Hoppers bijvoorbeeld een simpele ‘pick&roll’ speelden werd het screen niet aangekondigd, niet gecommuniceerd over een eventuele ‘switch’ en als er dan een tegenstander ongehinderd een schotpoging mocht doen keek men met open mond naar de bal en werd er vooral niet uitgebokst voor de verdedigende rebound. Daarnaast hadden we ook nog eens de pech dat wanneer er ietsje beter verdedigd werd en er in principe slechte schoten werden afgedwongen, deze wonder boven wonder wel raak gingen. Kortom een zeer frustrerend kwart, het was rust met 19-30 op het scorebord.

De eerste helft liep dus voor geen meter, maar ondanks dat was het slechts elf punten verschil, we zijn al eerder van ver terug gekomen dus waarom niet nu? De zwakke plek van de Hoppers was inmiddels duidelijk: de guards. We spraken af dat we ze constant en fel op de huid zouden gaan zitten en gelukkig had dit in het derde kwart effect. We pakten steals, forceerden turnovers en konden daardoor eindelijk eens makkelijke scores pakken. De Hoppers raakten in paniek naarmate hun voorsprong terugliep en hun guards gooiden steeds meer ballen weg, zeker toen het dragen van de bal niet meer werd getolereerd door de arbitage. Hun lange mannen kwamen veel minder aan het spel te pas en het derde kwart wonnen we met 19-12.

Het vierde kwart ging beginnen en het stond 38-42, door keihard werken in de verdediging stonden we nog maar vier puntjes achter. We gingen door met het goede spel en kwamen halverwege het kwart eindelijk op voorsprong. Toen werd het er op of er onder in de laatste zes minuten van de wedstrijd want de Hoppers begonnen ook weer flink aan te dringen. We speelden prima aanvallen, tot vier of vijf keer aan toe drongen Luuk en/of Daniel door tot diep in de Hoornse verdediging, forceerden hun helpside, vonden de vrije man met prima passing en….. de open lay-ups werden gemist :S was het zo’n dag? Ja, het was zo’n dag.

De Hoppers wisten er af en toe nog wel eens een balletje in te gooien en pakten de voorsprong weer terug. In de laatste twee minuten moest er wat geforceerd worden, in mijn laatste time-out was de boodschap duidelijk: haal alles uit de kast, full-court man to man om snelle turnovers af te dwingen en als we de bal hebben niet te lang wachten maar zo snel mogelijk een goed schot loslaten. Misschien was het vermoeidheid, misschien de druk van het moment, maar de afspraken werden niet uitgevoerd. Waar we eerst fel op de bal verdedigden hielden we opeens een meter of drie afstand, waar we snelle aanvallen zouden spelen gingen we uitgebreid rond passen. De Hoppers haalden de eindstreep met een 51-58 overwinning.

Allereerst mijn complimenten naar de tegenstander, die gedisciplineerd speelden en uiteindelijk verdiend wonnen. Maar potverdikkeme wat speelden we bij vlagen slecht, wat zat het vaak niet mee en wat kwamen we alsnog dichtbij. Het is echt heel jammer dat we geen kans krijgen op revanche aangezien de Hoppers na de kerst niet bij ons in de A poule zitten, terwijl ze daar zeker thuis horen.

Wij moeten als team keihard aan de bak als we in 2017, met betere tegenstanders, weer boven in mee willen draaien en wellicht een gooi willen doen naar het kampioenschap. Deze wedstrijd heeft dat wel bewezen en het is beter om dat besef nu al te hebben in plaats van als het er echt om gaat. Dus ondanks het verlies hebben we het jaar toch een beetje positief afgesloten!

Fijne feestdagen alvast.

 

scores(volgens het sheet):  Daniel 16 punten, Luuk 13 punten, Luka 9 punten, Adino 6 punten, Enzo 5 punten, Bas 2 punten

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.