Alkmaar u14-2 – Volendam v14-1

Eindelijk. We zijn met z’n allen, klaar om de warming-up te doen. We beginnen energiek aan een beetje joggen, huppelsprongen te doen, en wat hakken-billen, en al gauw hoor je ons hijgen. Als we klaar zijn beginnen we met lay-ups en schieten. Na 40 keer (of meer) te schreeuwen, zijn we klaar met de hele warming-up. Gek genoeg zien we nog geen spelers, aangezien 1 meisje in een oranje pakje, dat heen en weer staat te rennen. Tevergeefs beginnen we maar aan vrije worpen. Dan komen de spelers van Volendam op het veld. We moeten tegen een heel meidenteam. Daar is niks mis mee, maar we zijn dat niet gewend. Als we klaar zijn met de vrije worpen, waar we normaal bijna geen tijd voor hebben, beginnen we aan de wedstrijd. De eerste 5 spelers van Alkmaar Guardians komen op het veld, waar al 5 meisjes klaarstaan om te kiezen wie ze gaan verdedigen.  De tien spelers op het veld van beide teams staan klaar. De bal wordt opgegooid… Tik! De bal is voor de Guardians. Hoe we om de cirkel heen stonden was raar, want de spelers stonden aan de kant van de basket waar ze zelf in moesten gooien. Het is al gauw 2-0 . Volendam gooit de bal in, en ze zijn over de middellijn. Iedereen die pakt zijn mannetje (vrouwtje), en weerhoudt haar van de basket. Na heen en weer rennen staat het alweer 12-2. We hebben alweer gescoord, en de scheidsrechter geeft de bal aan Volendam. Het meisje dat op de base-line staat gooit de bal naar de opdribbelaarster. De bal komt op haar gezicht en ze roept geïrriteerd naar haar teamgenoot. Daarna gaat de wedstrijd gewoon door. We doen het erg goed, en tussen de kwarten, hoeft de coach alleen maar een paar dingen te zeggen, en we zijn alweer klaar om het veld op te gaan. Volendam sjokt ook het veld op, en aan de stand te zien is het niet waarschijnlijk dat ze gaan winnen.

~tweede helft~

Onze dorst is weer gelest en we komen weer het veld op, klaar om nog een helft te spelen. Tijdens de wedstrijd draagt iedereen zijn steentje bij aan de score. De mensen op de bank kunnen ook al niet stilzitten. De ene na de andere gaat erin. Op een gegeven moment juichen we nog maar zachtjes. Maar dan komt dat enen moment, wanneer we bijna bij de honderd zitten… De mensen op de bank gaan staan en wachten gespannen. De bal komt dicht bij de basket en blijft even, héél even op het randje zitten. En dan gaat-ie d’r in. We juichen, want we hebben dit seizoen nog nooit boven de honderd gescoord. Aan het einde van de wedstrijd zijn we trots op elkaar, want we hebben goed samengewerkt en iedereen heeft gescoord. We schudden (klappen) handen en we pakken onze bidons. Wat een mooie wedstrijd.

Gemaakt door Max

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.